Chapter 7: Concerned

12 5 1
                                    

Maraming estudyante ang dumiretso sa burol ng namatay na guro. Gusto ko nga rin sanang pumunta pero sa huli ay napagdesisyunang bukas na lang dahil alam kong magsisiksikan lang kami sa burol ni ma'am, ayoko namang makisiksik pa at may mga gagawin din ako mamaya. Karamihan naman ay pumunta lang para makichismis at makakain ng libreng kape't tinapay, rinig na rinig ko pa nga na iyon ang pinagbubulungan ng mga estudyanteng kasabay kong naglalakad sa hallway. Napabuntong hininga na lang ako at tumingin kay Trixie.

"Uwi na tayo?" tanong ko.

Tipid siyang ngumiti at tumango.

Bigla siyang huminto sa kalagitnaan ng aming paglalakad.

I looked at her, a bit confused.

"Bakit ka huminto?" kunot noo kong tanong. Masyadong seryoso ang mukha niya ngayon, hindi siya madalas na ganito kaya kinakabahan ako.

"Naniniwala ka bang bampira nga ang may gawa no'n?" she asked while looking at me seriously.

I sighed. I don't know what to say. I don't believe in vampires but I can't deny the fact that it's not impossible that it is true, that a creatures like vampires can live in this world. To see is to believe, pero hindi naman porket hindi ko nakikita ay hindi na totoo. Maging ako ay naguluhan matapos mapanood ang balita.

Nagkibit balikat ako at nagpatuloy sa paglalakad. Paano ko masasagot ang tanong niya kung pati ako ay naguguluhan din? Ayokong dumagdag pa 'yon sa iisipin ko.

Patakbo siyang lumapit sa'kin, kumapit siya sa braso ko at nakangusong nagsalita.

"Ba't ka ganyan? Ang cold mo," she said using his soft voice.

I raised my left eyebrow.

"Hindi, ah. Ang hot ko nga, eh," I said and laughed awkwardly.

She just smirked and looked away.

We walked peacefully without talking to each other. I'm not in the mood to speak.

Pagkarating ko sa bahay ay humiga agad ako sa kama ko. Pakiramdam ko'y pagod na pagod ako kahit wala naman akong ginawang nakakapagod ngayong araw. Saglit akong nakatulog at nagising lang nang kumatok si papa sa pintuan.

"Shanaiah! Gising na, kakain na tayo!" sigaw ni papa. Parang zombie akong bumangon at naglakad palabas ng kwarto.

Naabutan ko si papa na naghahain ng pagkain sa lamesa. Nakasuot pa siya ng apron, kakatapos lang sigurong magluto. Napangiti ako, ang cute ni papang tignan. Tumingin siya sa'kin at sinenyasan akong umupo na.

His brow furrowed after looking at my clothes.

"Bakit suot mo pa ang uniporme mo?" he asked.

Napakamot ako sa ulo at nakangiting tumingin sa kaniya.

"Maaga po kasi kaming pinauwi, nakahiga ako kanina sa kama, hindi ko namalayan na nakatulog na po pala ako," I explained.

He let out a big sighed.

"Sa susunod ay magpalit ka muna ng damit bago ka matulog. Huwag mong gawing pambahay ang uniporme mo, baka masira kaagad at maluma," he said while putting rice on my plate.

I just nod while looking at him. He's tired because of his work but he can still cooked food for us, I feel bad for being a hard-headed daughter. 

We ate peacefully. My brow furrowed when he suddenly stopped chewing his food and looked at me. I raised my left eyebrow out of confusion.

"Bakit po?" I asked and looked away.

You've reached the end of published parts.

⏰ Last updated: Dec 31, 2020 ⏰

Add this story to your Library to get notified about new parts!

The Blood Sucker (VS#1)Where stories live. Discover now