VI

39.5K 2.3K 627
                                    

"Acil arama numaralarına ekledim kendimi. Şarjını da kontrol ettim. Oturup telefonunla oynamayacağını düşünerek bu şarjın sana yeteceğini umut ediyorum. Her saat başı bana mesaj atacaksın ayrıca!" Kafamı bilmem kaçıncı kez sallayıp arabadan indim. Kapıyı kapatmadan önce tekrar seslendi.

"Güzelim ne olursa olsun unutma yalnız değilsin. " gülümseyerek göz kırptım.

"Biliyorum yakışıklı. Sen ben ve kocam Arsel kocaman bir aileyiz." Baran gözlerini kapatıp sabır dilerken hemen uzaklaştım arabadan.

Beni bırakmaktan vazgeçip arabada dövebilirdi. Baran bu bekliyoruz yanii.

Uluhan Malikanesine baktım tekrardan dışarıdan.

Uluhan ailesi ile akşam yemeği...

Daha önce geldiğimde incelediğim detaylara bakmadan içeriye girdim. Daha önce dışarıda konuştuğum güvenlik bu sefer hemen kapıyı açtı beni görünce. Sakin adımlarla eve ilerlerken aniden esen rüzgar ile Baranın ceketine daha çok sarıldım.

"Ankara ayazı ruhumu kesse"diyen Ezhel abiye hak veriyorum şimdi. Hiç bir acı Ankara ayazının yüzüne çarpan soğuk bıçağı kadar acı veremezmiş.

Abart Alçin,aynen abart.

Daha kapıya gelmeden hızla açılan kapı ile sıçradım. Ali abi ve arkasında duran abiler değişik bir şekilde bana bakıyordu.

Heycan mıydı gözlerindeki yoksa benim görmek istediğim duygu muydu bilmiyorum.

Sonunda kapıya yaklaştığımda Ali abi içeriyi işaret etti.

"Hadi gel daha fazla üşüme. Hava soğudu." Kafamı sallayıp içeriye girdim. Tam karşımda duran adam oydu işte.

Babam ama biyolojik olan babam. Bu detayı unutma Alçin. Yoksa şu an Araz Uluhan 'ın  boynuna atlayıp sarılmamı kimse durduramazdı.

"Hoşgeldin." Efe abinin birden sarılması ile donakaldım.

Şu an bana sarılıyordu resmen!

Ellerimi sırtına koyarken bir süre böyle kaldık. Geri çekildiğimde hemen Miran abi sarıldı.

"Hoşgeldin ufaklık. Teklifimi kabul ettiğini arayıp söylediğinden beridir tartışıyoruz akşama ne yemek istersin acaba diye? Umarım alerjin olan bir malzeme kullanmamışızdır."ona da aynı şekilde karşılık verip geri çekildim.

"Teşekkür ederim. Zahmet etmeseydiniz. Dışarıdan da söyleyebilirdik."Ali abinin omzuma atılan koluyla nefesimi tuttum.

Şu an resmen abilerim bana sarılıyordu tek tek.

"Geleceğin Şefi buradayken hazır yemek mi? Duymamış olayım güzelim." Gülerek ilerlerken Araz Uluhan ile karşı karşıya geldim.

"Burada olmana sevindim. Hoşgeldin evine."

Yutkunup kafamı aşağıya eğdim.
Evin falan diyorsun,deme. Inanırım...

"Hadi sofraya bakalım." Polat abinin ilerlemesiyle hepimiz onu takip ettik. Masada nasıl olduysa Efe ve Miran abinin ortasına oturtulmuştum. Tam karşımda Ali abi vardı. Araz Uluhan baş köşede iken onun sağında Efe abi, solunda Polat abi oturuyordu. Sessizliğin hakim olduğu sofrayı Araz Uluhan bozdu.

"Nasılsın Alçin?" Nasıl mıyım?

"İyiyim teşekkür ederim Araz bey siz?" Ortama bomba gibi düşen kelimem ile yutkundu biyolojik babam.

Ne oldu paşam kaldın bi öyle!

"Umarım bana da Ali Bey falan demeyeceksin güzelim? Vallahi darılırım,alınırım,ağlarım." Gülerek kafamı iki yana salladım.

ALÇİNHikayelerin yaşadığı yer. Şimdi keşfedin