41

8K 637 107
                                    

အျပာေရာင္ေကာင္းကင္ယံမွ မဟူရာေရာင္ ေျပာင္းလဲလာသည္အထိ မိွတ္က်ေနတဲ့ မ်က္ခြံေတြက လႈပ္ခတ္လာမႈ မရိွေသးဘူး ။

႐ိုင္နာ ၿငိမ္သက္စြာ ငုတ္တုတ္ထိုင္ေနေပမဲ့ သူ႕စိတ္ေတြကေတာ့ ၿငိမ္သက္မႈဘယ္ရိွႏိုင္ပါ့မလဲ ။ သူ႕ႏွလံုးသားနဲ႔ ၀မ္းဗိုက္ေနရာကို သိန္းဌက္တစ္ေကာင္က လက္သည္းရွည္ေတြနဲ႔ အသားတလႊာခ်င္းစီ ဆြဲၿဖဲပစ္ေနသလိုပဲ ။

သူ တကယ္ရင္ခုန္ခဲ့ရတာ ၊ သူ တကယ္ ႐ူးသြပ္ခဲ့ရတာ ၊ သူ တကယ္ ခ်စ္ခဲ့ရတာ ။

ဒီေကာင္ေလးကို ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ခ်စ္မိသြားသလဲ သူ႕ကိုယ္သူေတာင္ သတိမထားမိခဲ့ဘူး ။ သူ သတိထားမိတဲ့အခ်ိန္ေတြဆို သူ က ဒီေကာင္ေလး ေအာက္ကို ေရာက္ႏွင့္သြားခဲ့ၿပီ ။ ဒီေကာင္ေလး နာမည္ကို အရွက္မရိွ ေခၚၿငီးေနမိၿပီ ။

ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ရွက္ဖို္႔ေကာင္းလိုက္သလဲ ။ ကိုယ့္အေပၚ ဟန္ေဆာင္ေနတဲ့ လူအတြက္ ဘယ္ႏွစ္ႀကိမ္ေတာင္ ေပါင္ကားေပးခဲ့မိသလဲ ။မေရမတြက္ႏိုင္ေလာက္တဲ့အထိပဲ ။ မေန႔ေလးတင္ေတာင္ ခက္ထန္ မရိွတုန္း သူတို႔ႏွစ္ေယာက္တည္း က်န္ခဲ့တဲ့ ကားႀကီးက dancing ကားႀကီး ျဖစ္သြားခဲ့ေသးတာ ။

သူလိုလူက ထူးထူးဆန္းဆန္းပဲ မ်က္ရည္ေတြ က်ေနခဲ့တယ္ ။ ၿပီးေတာ့ သူ႕ ရင္ေခါင္းကို တစ္ေယာက္ေယာက္က ႀကိဳးတစနဲ႔ အညႇာအတာမဲ့စြာ ခ်ည္ပစ္ေနတဲ့အတိုင္းပဲ ။ သူ႕လည္ပင္းကို တစ္ေယာက္ေယာက္က အေနာက္က ညႇစ္ထားတဲ့အတိုင္းပဲ ။ အသက္႐ႈဖို႔ ခက္ခဲေနသလို တံေတြးတခ်က္ၿမိဳခ်ဖို႔လည္း အလြန္တရာ ခက္ခဲလြန္းတယ္ ။ သူ ဒီလို တခါမွ မခံစားဖူးဘူး ။

" နာ နာ "

အသံတိုးတိုးေလးက သူ႕နားထဲ ေရာက္လာပံုက သံရည္ပူေလာင္းခ်လိုက္သလိုပဲ ။ မ်က္ႏွာတစ္ခုလံုးကို လက္ျဖင့္ အုပ္ထားရင္းမွ ေမာ့ၾကည့္လိုက္သည္ ။

" ႏိုးလာၿပီလား?  ငါတို႔ စကားေျပာသင့္တယ္ ၊ ဟုတ္တယ္မလား? "

ကုတင္ေပၚမွာ ငုတ္တုတ္ကေလး ေျခေထာက္ဆင္းထိုင္ေနသူက ႏႈတ္ခမ္းေတြ တဆတ္ဆတ္တုန္လို႔...  ။

လက္ႏွစ္ဖက္လံုးကလည္း အၿငိမ္မေနစြာ သူ႕ခႏၶာကိုယ္ေပၚက ေစာင္ကို ဆြဲကိုင္လို႔ထားတယ္။

You are my husband (Season 1)Completed  Where stories live. Discover now