0.5

1.1K 87 6
                                    

Tik tak, tik tak, tik tak...

Taehyung oturmuş, öylece yelkovan ve akrebin birbirini takip etmesini pür dikkat seyrediyordu.Bir yandan da hayatını düşünüyordu.Dışarıya yansıttığı iyimser tavrına tezat uyandıracak şekilde kötümser biriydi.Her zaman en kötü ihtimali düşünürdü çünkü hayat ona bunu öğretmişti.

Eli telefonuna doğru uzandı.Günlük rutini olarak yeniden Jungkook'un mesaj paneline girdi.Çevrimiçi yazısını görünce kırık bir gülümseme oturdu dudaklarına.
Herkesin sanığının aksine o her şeyin farkındaydı. Jungkook'un uzaklaştığının ve onu ertelediğinin hep farkındaydı.
Ama onu seviyordu ve bu da bunca şeyi görmezden gelmesine sebep oluyordu.
Aşk dediğimiz şey bu değil midir zaten?
Birinin yanlışlarını bir yere kadar tölere edip susmak.

Taehyung uzun bir süre böyle devam etti.
Hoş hâlâ da devam ediyordu fakat arada bir fark vardı,artık kendine olan saygısını yitiriyordu ve bu onun canını yakıyordu.Bir insan bu denli alçalmamalı diyordu,kendini bu denli zorlayıp önüne ket koymamalı.

İki gündür yatağından çıkmıyordu,yemek yemiyordu ve hiç kimse ile konuşmuyordu.Jimin dışında,çünkü her ne kadar konuşmak istemese de Jimin onun kardeşi gibiydi ve onu merakta bırakıp korkutmak istemiyordu.

Yavaşca yataktan çıkıp mutfağa doğru adımladı,susamıştı.Başında dinmek bilmeyen bir ağrı vardı uykusuz gecelerinin getirisi olduğunu düşünüyordu.Normalde de çok uykuyu seven biri değildi fakat az da olsa uyumak şu an onun için bir nimet gibiydi.

Yemek masasına yaklaşınca bir sandalye çekip oturdu.Tamamını doldurduğu bardağı yarısına kadar içti,serinlemiş hissediyordu.
Bardağı geri bırakırken gözü masanın üzerindeki ilaç kutularına ilişti.

2 aya yakındır ilaçlarını almıyordu.
Hayatı boyunca ilaçlar ile haşır neşir olan biri için bu hayli normal bir durumdu.Antidepresanların dozajı azalacağına her geçen gün artıyordu ve her doz artışı vücudunda başka bir yan etkiye yol açıyordu.

Antidepresan kutularının yanındaki uyku haplarına uzandı.Paketi açıp bir tanesini jelatininden çıkarttı.Bir süre hapı inceledi.Beyaz ve pütürlü bir yüzeye sahipti.Derin bir iç çekip ilacı ağızına attı ve yarısını içtiği suyun geri kalanını da hapı yutmak için kullandı.

Midesi hafif bulanmaya başladığından yüzünü buruşturdu. Normal şartlar altında ilacın tokken içilmesi gerekiyordu fakat Taehyung neredeyse 2 aydır eski iştahına sahip değildi.Bazen yemek yemek istemiyor bazense yemek yemeyi hatırlamıyordu bile.Dışarıdayken Jimin'in ısrarıyla onu kırmamak adına birkaç lokma tıkıyordu ağızına.Onun dışında ise yiyecekler sadece midesinin bulanmasına sebep oluyordu.

Yavaşça sandalyeyi geriye doğru iterek ayağa kalktı ve tekrardan odasına doğru ilerledi.Yeontan uyuyordu bu yüzden ayağındaki ev terliklerini çıkarıp parmak uçları üzerinde adımlayarak yatağına cenin pozisyonunda uzanarak pikesini üzerine doğru çekti ve çok geçmeden kabuslarla uyanacağının bilincinde olarak çokta derin olmayan bir uykunun kollarına bıraktı kendini.

Bugün kaçıncı defa bölüm yazıp sildim saymadım bile nasıl devam ettirebileceğimi düşünüp duruyorum.
Bu bölüm biraz daha Taehyung'un hissettiklerini değinmek istedim,depresyonun onu ne denli zorladığını aktarmaya çalıştım umarım başarabilmişimdir.

Keyifli okumalar,renkli kalın.


Sucker |Taekook|Hikayelerin yaşadığı yer. Şimdi keşfedin