Trophy of the Sunsets | Tonjuarez Series II

TOTS 18

eighteen

Parang may dumaloy na init sa aking buong katawan, nagtayuan lahat ng balahibo ko at nanghina ang tuhod, pero hindi ko iyon ipinahalata. Tahip-tahip ang hininga ko dahil sa biglang pagdoble ng tibok ng puso ko.

"Wyatt..." wala sa sarili kong tinawag ang pangalan niya.

Para naman itong walang naririnig, imbis na bitawan ako ay lalo lang humigpit ang yakap niya sa akin. Nakapuwesto na ako sa pagitan ng mga hita niya. Doon ko naramdaman ang mabibigat nitong paghinga. Yumuko ako para tingnan siya.

Kung normal na pagkakataon ito, baka nabatukan ko na siya.

"H-Hindi na kita papagalitan... 'Wag ka na malungkot..." sinubukan ko siyang aluhin.

Hindi niya ako sinagot at isinubsob lang ang mukha sa tiyan ko. Dumapo ang kamay ko sa buhok nito at hinimas ang ulo niya.

Hindi na ako nagsalita ulit, hinayaan ko lang siya habang tahimik na nakayakap sa akin. Ang tanging naririnig lang namin ay ang malalakas na patak ng ulan. Hindi ko tuloy alam kung umiiyak ba siya o ano.

Makalipas ang ilang minuto ay lumuwag na rin ang yakap niya sa akin. Siya rin ang kumalas noon kaya nang makawala ako ay umatras na rin ako agad.

Pinunasan niya ang mukha niya gamit ang kamay, hindi ko nakita kung umiyak ba siya dahil mabilis lang niya iyong ginawa.

"Ayos ka na?" tanong ko habang sinusuri siya.

Tumango naman ito, tsaka ako hinarap at ngumiti sa akin. Hindi ko napigilan ang gayahin ang ngiti niya.

"Salamat," marahan niyang sabi.

Hindi ko inasahan iyon, kaya medyo napaawang ang bibig ko at hindi nakasagot agad.

"W-Wala iyon. Ako naman nagsabi sa'yo na dadamayan kita."

Hindi niya na ako sinagot muli, kaya ako na ang umiwas ng tingin at tumalikod. Sinubukan kong maglakad-lakad sa may gilid. Magdidilim na rin pala.

Sana huminto na ang ulan.

"Gusto mo na ba umuwi?"

Nilingon ko siya. "Paano tayo uuwi? Ganitong basa tayo?"

"Come here," tawag niya sa akin at sinenyasan ako gamit ang kamay na lumapit.

Kumunot ang noo ko, pero naglakad rin at lumapit sa kanya. "Bakit?"

Hinuli niya ang kamay ko at hinila ako paupo sa tabi niya. "Sit down here. Malamig doon," tukoy niya roon sa pinanggalingan ko.

Humahampas kasi ang hangin doon at basa nga kaming dalawa. Pinaupo niya ako sa gilid niya, kung saan medyo tago dahil natatakpan niya ako.

"Hindi naman ako nilalamig, sana naman huminto na ang ulan."

"We should go home, magkakasakit tayo 'pag hindi tayo nakapag palit agad."

"Ngayon na?"

"Mukhang wala namang balak huminto ang ulan."

"Mababasa ang upuan ng sasakyan mo," katwiran ko.

"Mahalaga pa ba iyon? Hayaan mo na, tara na." hinila niya na ako patayo at kinuha ang bag kong basa rin.

"Ipatong mo sa'yo," tukoy niya doon sa bag ko.

Nalukot ang aking mukha. "Basa naman na ako, ano pang silbi niyan?"

"Bakit ginawa mo sa akin kanina?"

Nagkibit balikat ako. "Wala lang, para mukha akong hero."

Inabot niya na sa akin ang bag, hindi niya na pinansin ang sinabi ko at hinila na ako para sumugod sa ulan.