TOTS 46

25.3K 338 33
                                        

forty-six

Tinalikuran ko na ito at muling naglakad nang nalampasan niya ako at hinarangan ang daan. Nanukot ang noo ko sa kanya. "We haven't started yet, but you want to go home?" naguguluhan niyang tanong.

"Looks like you have more important business to do. Ayokong makaabala kaya uuwi na ako," malamig kong turan.

Napakurap ito bago sandaling natigil. "Yeah, it's important, but-"

Parang lalong nagpantig lalo ang tenga ko sa sagot niya. Can't he read the room?! I am already annoyed, but he is still adding fuel to the fire! Can't he pretend that he understood where I am coming from?

"See?! Importante nga! Mas importante kesa sa girlfriend mong matagal mong hindi nakita!" tuluyan nang tumaas ang boses ko, hindi ko na napigilan ang patong-pato na emosyon na pilit kong iniignora. "Ni ayaw mo nga akong pakasalan, kaya ano pa'ng aasahan ko na mas mahalaga ako diyan- Wyatt!"

He didn't let me finish when he carried me like a sack on his shoulder. My heart dropped to the floor for a second. He walked towards the couch again.

"Put me down!" I exclaimed. Hinampas ko ng malakas ang likod nito. "Put me down while I am asking nicely!" ulit ko pero wala siyang naririnig. Sunod-sunod na buntong hininga ang nakuha ko mula sa kanya bago ako binaba malapit sa couch.

Halos mandilim ang mata ko sa kanya. Gusto ko pa siyang sigawan at magalit pero nang bumaba ang emosyon ko ay nagsimula akong traydurin ng katawan ko. Humigpit ang aking lalamunan, uminit ang gilid ng mga mata ko. Sinubukan kong talikuran ito ngunit hinawakan niya ng mahigpit ang palapulsuhan ako.

"Tell me why you're on edge? You're not going back not until you tell me what's going on." he's trying to look into my eyes and I hate how vulnerable I am.

Why am I the only one bothered? Why am I the only one worried? Worried that we might fall apart? Bothered that he doesn't want to marry me.

Imbis na makatulong ang sinabi niya ay mas lalo lang uminit ang dugo ko. "H-Hind mo talaga alam? Tatawag ba ako kung wala lang? Sa tingin mo gano'n ako kababaw?" nanginginig kong balik.

Punong-puno na akong ng sama ng loob.

He swallowed hard. "Love... " he sighed. "I know you have a reason. I want to know... That's why I want to know. Let's not conclude things without talking-"

Tinabig ko ang kamay niya at tinalikuran ito bago pa ako tuluyang maiyak. Ngunit unang hakbang ko pa lang ay namuo na ang mga luha sa aking mata.

"Eanah!" he called out. "Eanah Devon!" the second time he called my name, his tone was already laced with warning. "I swear, if you won't let us talk this out!-"

"Fine!" naikuyom ko ang kamao. Nagsisimula na akong marindi sa pangungulit niya at bago pa ako tuluyang sumabog, mas mabuti pa ngang sabihin ko na sa mukha niya. Napapagod na rin ako. "You don't want to marry me!" nagtuluan ang mga luha ko. Huminto ito sa kinatatayuan at nanlambot ang ekspresyon ng mukha. "That's why you're avoiding me, right? You changed your mind about me!"

My vision completely blurred as tears flowed nonstop. Ni hindi ko inasahan na ganito ako karupok sa harapan niya.

I broke down in front of him, again. Him again. Hindi ka pa rin nagbabago Eanah.

He slowly walked towards me, shaking his head.

"Bakit ayaw mo na sa akin? Ayaw mo akong pakasalan?" my voice almost broke. I hate this. "H-Hindi mo na ako mahal?"

He looked like he had been hit by a truck.

In no time he reached me and cupped my face. Wala na akong lakas na tumakas kaya pumikit na lang ako kahit alam kong wala na akong maitatago sa kanya. "Who said I don't love you anymore? That I don't want to marry you?" he wiped my tears away. "My baby is worried about nothing." he pulled me into a hug.

Trophy of the Sunsets | Tonjuarez Series IITahanan ng mga kuwento. Tumuklas ngayon