KIZIL | texting

3.4

Keyifli okumalarr 🌹

***
"Şu terliği de alsana yengoş." Liya'nın elindeki tüylü terliğe dudak büzdük ben de Aydan da. Tepkilerimize gülüp başka eşyalara bakmaya devam etti.

Aydan ve Levent abinin düğününe yaklaşık üç hafta kalmıştı ve çeyizi dizmiş olsalarda Aydan eksikleri olduğunu söylemişti. O yüzden beraber alışverişe çıkmıştık. Alışverişin nerdeyse üçüncü saatiydi. Ayak tabanlarım ağrıyordu artık.

Topuklu giyme hatasına düşmemem lazımdı.

Yarın gece önemli bir organizasyona katılacaktım ve bu defa mutfak kısmında bana önemli rol düşüyordu. Zühre hanım bu iş için bana güveniyordu. Onun güvenini sarsmak istediğim son şey bile değildi.

Gördüğüm beyaz mini koltuğa oturup kollarımı dirseklerime yasladım. Eve gidip yalnızca uyuyacaktım. Başka bir planım yoktu.

Çantamdan telefonumu çıkarıp bölümden gelen mesajları okudum. Sosyal medya hesaplarında birkaç dakika zaman geçirip geri kapattım. Çok sıkıcı geliyordu bu sıralar sosyal medya.

Yarım saatin sonunda Aydan ve Liya yanıma gelmişlerdi. Aydan ücreti öderken Liya yanıma oturdu. Telefonunu çıkarıp birkaç fotoğraf çekildi, araya beni de kattı. "Çekme lütfen."

"Anı bunlar aşkım. Poz ver." Birkaç fotoğraf daha...

Aydan elindeki koca paketlerle bitik vaziyette önümüzde dikildi. Nefes nefese kalmıştı. "Onları kenara indir," dedim yüzüne bakarken. Başını sallayıp poşetleri kenara bıraktı, boş koltuklardan birine de kendisi kuruldu.

"Liya abini aradın mı?" Liya'nın Aydan'daki bakışları bana doğru döndü. Yüzündeki ifadeye kaşlarımı çattım. Bir boklar yediğinde yüzünde endişeli ifadenin emareleri oluşuyordu.

Bu defa ne yapmış olabilirdi? Sınırları yoktu kızın.

"Hıhım." Kaçamak cevabına iyice işkillendim. Aklıma Levent abinin işi olduğunu söylemesi geldi.

Liya, Serhat'ı aramış olmalıydı.

Yüzüne baktığımda anlamıştı. Boynunu yana eğdi. Sabır dilenir gibi başımı çevirdim başka yöne. İyi niyetle bir şeyleri yapacak olsa da Serhat'ı istemiyordum.

Hayatımda yeri yoktu, olmaması lazımdı.

Çantamı koltuğun üzerinden aldım. Ayaklandığımda Liya üzgünce baktı. "Nereye Gamze?"

"Ben yürüyeceğim Aydan ya. Sonra görüşürüz. Dikkat edin." İkisinin de yanağından öpüp koşar adımlarla ayrıldım züccaciye mağazasından.

Mağazadan çıkıp sağa döneceğim an başım sert bir yere çarptı. Alnımı tutup çarptığım yere bakmak adına başımı kaldırdım, keşke kaldırmasaydım.

Serhat'tı karşımda duran, bana endişeli gözlerle bakan adam. Yalancı.

"İyi misin kızıl?" Kızıl. Gözlerimi yumup kollarıma yasladığı ellerini iteledim. Bana eskiyi hatırlatmasını istemiyordum.

"Bana sakın kızıl deme, dokunma."

"Tamam," derken yüzünden düşen bin parçaydı sanki.