Chapter 5: A Diary?

17 12 41
                                    

I dedicate this chapter to ZPhXan_Love. Thank you for reading my story.


"Shanaiah!" tawag sa'kin ni Trixie, naglalakad na 'ko palabas ng room dahil awasan na.

Nilingon ko siya at pinagtaasan ng kilay.

"Bakit? Dedede ka sa'kin?" I asked playfully.

She rolled her eyes on me. Ang kaniyang mukha ay hindi maipinta, hindi malaman kung natatae ba o nauutot.

"Gaga! I need to pee, hintayin mo na lang ako sa may gate. Huwag mo 'kong iiwan,huh!" she said.

I just nod at her at nauna nang lumabas.

I'm walking peacefully at the corridor when my eyes suddenly landed on two familiar students .

My brow furrowed.

"Sina Percy 'yon ah!"

Tahimik akong sumunod sa kanila. Binabantayan ang kanilang bawat galaw. Marahan at magaan ang bawat hakbang ko, nag-iingat na makalikha ng ano mang tunog.

'Bakit kasama na naman ni Percy ang babaeng 'to? Bi-binggo na talaga sa'kin 'tong si Kimberly!'

They continue walking while talking with each other. I remained silent at their back.

Ang gagang si Kimberly ay may paghampas pa sa braso ni Percy habang natatawa. Leche talaga!

Napahinto ako nang mapansing tumigil si Percy sa paglalakad, nagtatangkang tumingin si Kimberletche sa likuran niya, ganoon din ang ginawa ni Percy kaya mabilis akong tumalikod, umaasang makakapagtago pa ako.

After a few seconds, Percy is now in front of me. His face is emotionless, I can't tell what's on his mind, he's unreadable.

I made an awkward laugh.

"Uh, bakit?" maang- maangan kong tanong.

He looked at me using his hawk like eyes.

"Bakit mo kami sinusundan?" tanong niya at humakbang papalapit sa'kin, sinakop ang distanyang nasa pagitan naming dalawa. Mariin niya akong tinignan na parang ako'y isang bihag na hindi dapat mawala sa paningin niya.

Inilagay ko sa bewang ang dalawang kamay ko. Maayos akong tumindig na parang hindi natatakot sa presensya ng taong nasa harapan ko.

"Sinusundan? Hindi ah! Bakit ko naman kayo susundan? Artista kayo? Dzuh," matapang kong tanong kasabay ng pag-irap ko sa kawalan.

Matalim niya akong tinignan gamit ang kulay abo niyang mata.

"Bakit nga ba?" tanong niya, bahagyang umigting ang panga habang matalim na nakatitig sa akin.

"Hoy! Excuse me, hindi ko kayo sinusundan. Palabas na ako ng school so natural na rito ako dumaan!" pangangatuwiran ko pa.

A smirked is now plastered on his face.

"Saka anong masama kung maglakad ako rito sa corridor? Sayo ba 'to? 'Wag mo 'tong angkinin, ako na lang ang angkinin mo. I'm always available." I said and winked.

He let out a big sighed.

"Stop following me," he said coldy and walked away.

I rolled my eyes.

Mabilis na naglakad paalis sina Percy at Kimberly. Mabilis ko ring tinawagan si Trixie.

[Oh? Dedede ka?] pang- aasar niya.

The Blood Sucker (VS#1)Where stories live. Discover now