İzmir'in nezih mahallelerinden birinde, kusursuz görünen hayatların ardında saklanan büyük acılar ve derin yaralar vardır. Mihriban Soykan, ailesiyle birlikte iki katlı küçük bir evde yaşamını sürdürürken sıcak bir temmuz ikindisi abisinin şehadet haberini alır. Bu haber, Mihriban'ın hayatını öncesi ve sonrası olarak ikiye böler ve mahallede kapanmaz bir yara açar. Kalbindeki boşluk gün geçtikçe büyürken, Yiğit Keskin de can yoldaşını kaybetmenin ağırlığını omuzlarında taşımaktadır. Bu ikilinin yolları bunca kesmekeşin arasında kesişirken o an fark ederler ki birbirlerinin varlığı bu yaraya merhem olacaktır...

Beşiktaş'ın sosyal medyacısı Gökçe ve poz verme özürlüsü Dağhan'ın hikayesi.

Yunanistan'da, hiç tanımadığı bir yabancıyla geçirdiği birkaç gecenin ardından kaçtığı İstanbul'a geri dönen Leyla, beklenmedik bir sürprizle karşı karşıya olduğunu aylar sonra öğrenir. Hamiledir. Üstelik yalnızca ismini ve mesleğini bildiği, tatilde tanışıp numarasını bile doğru almadığı bir adamdan. Şimdi sırada, yapılması gereken en doğru şey olduğuna ve Leyla, bu bebeği doğurmaya karar verdiğine göre, ilk hedef bellidir: Bebeğinin babasını, İstanbul'da da bulmak!

Bazı insanlar aşka koşarak gider. Bazılarıysa ondan saklanırken yakalanır. Cihangir, herkesin tanıdığı bir adamdı. Fenerbahçe'nin kaptanı, milyonların sevgilisi, sessizliğin ustası. Ama kalabalıkların alkışladığı hayatının ardında, küçük kızıyla paylaştığı sade bir dünya vardı. Düzeni belliydi; kimseyi içeri almadan yaşayıp gidiyordu. Ta ki Rana, karşı daireye taşınana kadar. İzmir'den apar topar gelen bu genç kadın, ardında cevap vermediği telefonlar, yarım bırakılmış bir hayat ve peşini bırakmayan korkular getirmişti. Kimseye güvenmemeye alışmıştı. Özellikle de gözlerinin içine baktığında insanın içini okuyan adamlara artık hayatında yer yoktu. Aynı apartman. Aynı iş yeri. Aynı kaçınılmaz karşılaşmalar... Birbirinden saklanmaya çalışan iki insan, farkında olmadan aynı yaralarının etrafında yakınlaşırken; geçmiş peşlerinden gelmeye devam edecekti ve aşk şüphesiz hiç hesapta yokken birden filizlenecekti. Çünkü bazı hikâyelerde aşk, tam da insan kaçmaya çalışırken kapıyı çalardı ve etkisi hafife alınmayacak kadar büyük olurdu.

"Ama buna dilek balonu demiyorum ben." Ayaz anlam veremeyerek kaşlarını çattı yine ve yine. "Nasıl yani? Ne diyorsun?" Omuz silktim gülümsemeye devam ederken. "Umut yıldızı diyorum." O sormadan açıkladım. "Çünkü dilekler gelip geçici. Ama umut öyle mi? O hep var." Balonu açtığımda o da ateşini yaktı, bir yandan meraklı gözlerle beni dinliyordu. "Balon da demek istemiyorum çünkü bir zaman sonra kaybolup gidecek. Belki de bir ağaç dalına takılacak. Bunu düşünmek istemiyorum." Gökyüzüne baktım. "Yıldızlar da tıpkı umutlar gibi kalıcı." Dudaklarım büküldü. "Evet çok uzakta, dokunamıyorsun belki ama orada olduğunu biliyorsun. Görüyorsun." Ona baktım bu sefer. "Ve bu buna yetiyor çünkü gündüz görünmese de orada olduğundan eminim. Gece geleceğinden eminim." Sırıttım ve onu gösterdim başımla. "Senin gibi."

Nazlı, bir gece yarısı kendi babası tarafından infaz edilmek üzereyken karanlığın içinden uzanan bir el onu hayata geri çeker. O el, en yakın arkadaşının abisi Yalvaç Zorlu'ya aittir. Nazlı'nın geçmişi sırlarla, kanlı bir hesaplaşmayla ve hâlâ nefes alan bir düşmanla çevriliyken yaşaması için tek seçenek vardır. Öldü gösterilmek. Gerçek kimliği devlet tarafından silinirken Ulusal Güvenlik ve İstihbarat Teşkilatı'na yerleştirilir. Orası hayatta kalabileceği tek korunaklı bölgedir. Yıllar sonra Nazlı artık teşkilatın siber güvenlik biriminde çalışmaya hazırlanan, kimsesizlerden ayrılmak üzere olan genç bir kızdır. Geçmişi arkada bırakabildiğini sanıyordur. Ta ki teşkilat ona yeni bir koruma atayana kadar. Karşısında duran isim, yıllar önce onu karanlıktan çıkaran adamdır. Yalvaç Zorlu, soğukkanlı, disiplinli, asker gibi hareket eden, kurallara bağlı bir uzman istihbaratçıdır. Nazlı'nın hayatını yeniden güvence altına almaya niyetlidir. Ancak sunduğu teklif, teşkilatın tüm dengelerini sarsacak cinstendir: "Evlenelim." Bu, kâğıt üzerinde, sadece kimliğini korumak, onu görünmez kılmak için tasarlanmış bir istihbarat stratejisi olsa da bazı kararlar sadece korumak için verilmez.

Elimde nikah cüzdanımız vardı. Diğer elim ise onun ellerinin arasında, dudaklarına yaslanmıştı. Dudakları yaramın tam üzerindeyken, gözlerim çoktan derin kuyularından aşağı yuvarlanmaya başlamıştı. Gözlerinin ilk defa böylesine parladığına şahit oluyordum. Şahit olduğum ışıltı beni içine hapsetti. Kalbimden onun kalbine attığım dikiş; bu kez onun kalbinden benimkine atıldı. Artık çift dikişti. Ne o ne de ben bunu değiştiremezdik. Kimse değiştiremezdi. ❝Kalbe atılan çift dikişi kimse söküp atamazdı.❞ • 𝑩𝑰̇𝑳𝑮𝑰̇𝑳𝑬𝑵𝑫𝑰̇𝑹𝑴𝑬: 𝑪̧𝒊𝒇𝒕 𝑫𝒊𝒌𝒊𝒔̧ 𝒔𝒆𝒓𝒊𝒔𝒊 𝒃𝒊𝒓 𝒂𝒔̧𝒊𝒓𝒆𝒕 𝒌𝒖𝒓𝒈𝒖𝒔𝒖 𝒅𝒆𝒈̆𝒊𝒍, 𝑴𝒂𝒓𝒅𝒊𝒏'𝒅𝒆 𝒈𝒆𝒄̧𝒆𝒏 𝒃𝒊𝒓 𝒌𝒐𝒏𝒂𝒌 𝒉𝒊𝒌𝒂𝒚𝒆𝒔𝒊𝒅𝒊𝒓. • Bu hikayede bahsi geçen kişiler, olaylar ve yaşananlar tamamen hayal ürünüdür. Gerçeği yansıtmamaktadır.

Yeni evli bir çift birbirlerinin karşı komşusu olursa? Romantik hikâyelerin çoğu evlilikle biterdi; Duru'nun hikâyesi evlenmesi, temizlik ve düzen takıntısı olan kocasının pasaklılığına dayanamayıp farklı evlerde yaşamayı teklif etmesiyle başladı. Sonrasında ortaya çıkan yalanlarsa hikâyesinin geri dönülemez bir yola sapmasına sebep oldu. ~Eski Adı: Ezber Bozan Evlilik~

*Yetişkin içerik barındırır. *Nefretten aşka/anlaşmalı evlilik kurgusu --- "Kimi öptüğünün farkında bile değilsin," dedim üzerime tüm ağırlığıyla kapanan bedenini omuzlarından hafifçe iterek. Yüzlerimiz arasında bir nefeslik mesafeden fazlası yoktu. Aldığı her nefes benden doğuyor, aldığım her nefes ondan kopuyordu. Az önce dudaklarıma dokunan dudaklarını diliyle ıslattı ve ardından göğsü şişerek göğsüme yaslandı. Altında ezilmeye, o isteyerek üstümden kalkmadıkça son veremeyeceğimi biliyordum. Yatakla arasında kalan bedenimi kıvrandırıp yormak yerine onu ikna etmek için dudaklarımı araladım. "Sarhoşsun, farkında bile olmadan beni öptüğün için pişman olduğunu haykırdığın bir sabaha uyanmak istemiyorum." "Kim olduğunun farkında olmadığımı mı sanıyorsun?" diye sorarken sarhoşluğunun izlerini taşıyan sıcak nefesi yüzümü okşadı. "Karımı öptüğümün farkında olmadığımı mı sanıyorsun?" İrkilerek gözlerimi kırptım birkaç kez. Etrafta birilerinin olup olmadığını görmek için delice odaya bakındım. Kimse yoktu. Cevahir Avcıoğlu'nun beni 'karısı' olarak benliğine katmasına sebep olacağı oyunumuzun seyircilerinden hiçbiri burada değildi. Dudaklarını biraz önceki hafif baskıdan çok daha yoğun bir biçimde yeniden dudaklarıma bastırdığında zihnim binlerce soruya aynı anda yanıt aramaya başladı. Bizim dünyamızda her şey sahteydi. Her şey oyundu. Seyirciler gittiğinde perde kapanır, oyuncular birbirlerinin yanından hızla kaybolurdu. Ama şimdi ilk kez, hatta belki de son kez seyircisiz oynuyordu oyununu. Avcıoğlu'nun kurallarına kendisinden başka kimse karşı çıkamazdı. Bizim için yıkımı getirecek olan da, işte bu nedenle, bizzat kendisi olacaktı. --- '260224

Tamamlandı MaaşıYatırmayanAdam: Ne? Siz: Ne için yazdığımı unuttum ben. Siz: İsmini görünce hatırladım. Siz: Maaşları yatırsana amk 04.02.2022 #kurguolmayan1 #romantizm1 #genelkurgu1 #mizah1 #gençkızedebiyatı1 #komik1 #kurgu1 #aşk1 #gizem1 #aksiyon1 #texting1 #gençkurgu1 #anonim1 #kısahikaye