Bir kaza sonucu kendinizi kötülüğün ve canavarların galip geldiği bir evrende bulduğunuzu düşünün. Yaşam yok, umut yok, acımak yok. Burası cehennem... Tek bir kural var; Güçsüz olan ölür. Peki hayatta kalmak için ne yaparsınız? Tam o anda başladı hikayemiz. O kara gözler defalarca rüyama girdi ve defalarca beni etkisi altına aldı. Şimdi ne olacak? Ona güvenecek miyim? Hem de sakladığı sırlara rağmen. Bu Cehennemde açan bir çiçeğin hikayesi. Bu benim hikayem... "Sen Adin, benim cehennnemimde açan bir çiçeksin ve ben bu çiçeği korumak için her şeyi yaparım..." Arkanıza yaslanın ve hazır olun. Hikaye başlıyor... Kurgu bana aittir. Çalınması durumunda yasal işlem başlatılacaktır! Kitap kapağı: @zeynepizem

"Hadi güzelim eşyalarını al" Hiçbir şey söylemeden arkamı dönüp odama girdim. Yün çantamın içine babamın bana küçükken aldığı kelebekli not defterini, babamın en son giydiği kazağını koyup odadan çıktım. İşte buydu. Bu evde bana ait olan şeyler bu kadardı ve bunlar bile insanların gözüne batıyordu. Odamdan çıkıp teyzemin yanına gittiğimde teyzem anneme sabah benim içeriye girdirdiğim çantayı veriyordu. İçinde ne olduğunu biliyordum ama sorup bunu tastiklemek yerine babamın yanına gittim, sıkıca sarılıp onunla olan son dakikalarımda ağlamamak için kendimi zor tuttu. Babamdan ayrıldıktan sonra dudaklarımı alnına bastırarak uzun bir öpücük bıraktım, geri çekilirken şakaklarını ıslatan yaşlarını silmeyi ihmal etmedim. Teyzeme ufak bir bakış atıp çıkmak için hazır olduğumu belli ettim ve kara lastiklerimi ayaklarıma geçirip kapıdan dışarı henüz adım atmıştım ki artık her duyduğumda miğdemi bulandırıcak sesi duymamla yüzümü buruşturdum. "Annenle vedalaşmayacak mısın kızım ?" Kısa bir an olduğum yerde duraksadıktan sonra teyzemin arabasına doğru adımladım. Teyzemin gelmesiyle arabaya geçmiştik, ben yüzümü cama çevirirken teyzem arabayı çalıştırdı. Onun bu hareketiyle ömrümün yarısında yeni bir hayata başlama için bir adım attım.

"Beni kendi inşa ettiğim o korkunç okullardan alıyor, uyuz Sokrates gibi sorular sorup konuşturuyor, sistemimdeki tüm karanlığı kendi kendime anlamamı sağlıyorsun." Gülümseyerek yanağını hafifçe okşarken gözlerim yanıyordu. "O itaatkâr karanlığın yanında senin ışıklarının kâfirlik olduğunu söylediğimde bana enfes resimler gösteriyor, aklımı alıyor; bir sahneye çıkartıyor ve kalbimi veriyorsun." Normalde kabul etmeyeceğim kadar yoğun duygular çenemin hafifçe titremesine sebep olurken onun dudakları hafifçe aralanmış, gözleri tamamen bana teslim olmuş bir vaziyette yüzümü izliyordu. "Omuzlarımda olduğunu bile unuttuğum o korkunç yükü çekip alıyorsun..." İç çekerek saçlarını bir kez daha okşadım. "Ama sistemim o karanlığa o kadar alışık ki yalnızca ışık değil, savaşma arzusu da getiriyorsun. Karşıtlıklar... Ortaya çıkarıyorsun. İçimde cadıları yakıyorlar, fikirleri suçluyorlar, çiçekleri izinsiz açtılar diye susuz bırakıyorlar... Yine de başımı döndürüyorsun, beni aydınlatıyorsun, elimden tutuyorsun ve aslında benim bahara ihtiyacım olmadığını, tek başıma baharı getirebileceğimi söylüyorsun. Sen geldiğinde gülümsemek istiyorum." Kısa bir an göz göze kaldık, yutkundum. "Anlıyorsun değil mi?" derken bir sarhoştan ziyade çaresiz bir divane gibiydim. Cevap olarak hafifçe yutkundu, elleri belime yerleşti. Sanki bu bir fitilmiş gibi ona doğru daha da yaklaştım, burnum yanağında bir çizgi çizerek sürtünürken derin bir iç çektim. Nefesi durdu. Sonra ellerimi yüzünden çekerek birini omzuna, öbürünü göğsüne yerleştirdim ve gözlerim yüzündeki en sevdiğim noktaya indi. Ne olduğunu bile anlayamadı, dudaklarım sus çizgisine yaslandı. "Benim rönesansım." Mart 2020 GENÇ YETİŞKİN

Nefes nefese kalmıştım. O kadar uzun süredir açtım ve susuz kalmıştım ki koşmayı bırak adım atacak halim kalmamıştı. Ama yine de buradaydım işte. İsmini daha önce duymadığım topraklarda daha önce duymadım canavarlar tarafından kovalanıyordum. Hem de tanımadığım ve ömrüm boyunca güvenebileceğimi düşünmediğim bir adamla. Hem de ne için beni kurtaracağının garantisi olmayan bir kadın için. Terden dolayı saçlarım yüzüme yapışmıştı ve bu beni ayrı rahatsız ediyordu. Ayaklarımın sürekli ağaçların sarmaşıklarına ya da çalılara takılması da cabası. Tanrı aşkına ağaçlar bu kadar sık dizilmiş olmak zorunda mıydı ki? Karanlık havada Erten'i takip etmek gittikçe zorlaşıyordu. Kulaklarım da o kadar çok uğulduyordu ki önümdeki adamın dediklerini artık seçemez hale gelmiştim. Önümü tekrar seçebildiğimde Erten artık yoktu. Onun önüne geçmiştim. İçinde bulunduğum durumun şaşkınlığını yaşayamadan ayağımın kaymasıyla birlikte bir yamaçtan aşağı doğru yuvarlanmak bir oldu. Tanımlayamadığım bir nesne başıma vurmadan önce tek duyabildim Erten'in bağırışıydı. "Dikkat et!"