23 yaşında yapay zeka mühendisi olan Afra Ada yıllar sonra karıştığını öğrenir. Hayatı bambaşka yerlere sürüklenen Ada aşkı da tatmaya başlar.

Hipofosfatazya hastalığı olan Maya, gerçek ailesine alışmakta zorlanacak mıydı?

KARADENİZ VE İSTANBUL arasında. gerçek hayatta olması ne kadar mümkün dedirtecek bir seriyle karşınızdayım! ** Kitap final verdiği vakit, ağır bir değişime uğrayacaktır. Eğer dilerseniz okuyup beğenmediğiniz, veya gereksiz bulduğunuz kısmı hemen söyleyebilirsiniz. Kitap final verdikten sonra siz güzel / yakışıklı okuyucuların yorumlarına özen gösterilerek, yeniden yazılacaktır. Şimdiden sonsuz teşekkürler**

Bebeklerin karıştığının öğrenilmesi, kızın biolojik ailesinin yanına gitmesi, abilerin ön yargıları, abilerin pişmanlıkları ve kızın onları affetmesi. Mutlu son. Bunlara alışığız değil mi? Bu sefer hikayeyi biraz ireliye sarıyoruz. Bütün klişeler yaşanmış. Yani bazıları... Neler mi olmuş? Kızımız öz ailesine gitmiş. Abileri ona ön yargılı davranmış. Kız ilk günden 18 olunca gideceğinin sözünü vermiş. İki ay ön yargılarla uğraşmış. Tabii kızımız zaman-zaman karşılığını vermekten de çekinmemiş. Ve tam da abiler pişman olmaya başlamışken kızın 18.yaş günü gelip çatmış. Pişmanlıklarını yansıtmayan abileri hataların telafisi için bu günü seçmiş kızdan habersiz doğum günü sürprizi yapmaya başlamışlar. Ama fark etmedikleri bir şey olmuş. Kız kardeşlerini ne kadar kırdıklarını farkedememişler. Fark etmişler de, reşit olduğu gün doğum gününü kutlamadan saat 12 olur-olmaz tüm eşyalarını toplayıp gidecek kadar kırdıklarını fark etmemişler. Sürprizin heyecanından kardeşlerinin verdiği söz akıllarına bile gelmemiş. Başları sürpriz planına o kadar çok karışmış ki, kızın bütün gün ortalıkta olmadığını anlayamamışlar. Her şey hazır olmuş. Kızı sürpriz için çağırmaya odasına gitmişler ama bulamamışlar.Kız her şeyini toplayıp gitmiş. Geriye saç telini bile bırakmamış. Telefonunu, okulunu hatta ülkesini bile değişmiş. Geriye sadece abilerin pişmanlığı kalmış. Kız onları unutmuş.Nezaketen anne ve babasıyla telefonda görüşmüş. Anne, baba kızları oğulları yüzünden gittiği için onlara kız hakkında hiçbir şey söylememişler. Zaten kız da anne ve babasına kendisi hakkında tek bilgi vermeyip samimi olmamış. Aradan 10 yıl geçmiş. Kız başarılı bir tasarımcı olmuş. Şirketini kurup bir defile için iki aylığına dönmüş ve hikaye başlamış.

"Bizimle geleceksin!" dedi biyolojik babam, sesi keskin ve emrediciydi. "Gelmeyeceğim!" dedim, inatçılığımı saklamadan, kararlılıkla. "Benim sabrımı zorlama. Eğer geleceksin dediysem, geleceksin!" O da inatla, gözlerindeki sertlikle kararlılığını belli etmişti. ...... "SİKTİR GİT EVİMİZDEN!!" diye haykırmıştı öz abim, sesi kulaklarımda yankılandı. Kırıldım... Hem de en derin yerimden. Bir daha onarılamayacak şekilde paramparça oldum. Kendimi yapayalnız, kimsesiz ve çaresiz hissediyordum... ⚠️ Bu kitapta olumsuz ögeler, taciz, şiddet, küfür, psikolojik baskı, intihar, öldürme, yaralanma ve kötü alışkanlıklar bulunur. Lütfen ona göre okuyun..

Aile demek sonsuzluktu. Aile demek sevgiydi, bağlılıktı. Aile güvendi. Karşımdaki adam ise bana hiçbir zaman bunları vaad edemeyecekti. Bu evlilik sözleşmesi bir yuva değil, yalnızca çatışan silahları susturmak için yapılan ateşkesti.

" Merhaba, ben Pelin Akçay. Başkomiser Pelin Akçay. Memnun oldum. " Pelin ebeveynlerinin ani ölümü sonrasında, yas tutmaya bile vakit bulamamıştı... Hayatını akademik kariyeri ve kardeşine ayırarak, kendisini bile düşünmeden bir rutin üzerine oturtmuştu. Ta ki hastaneden gelen bir telefondan öncesine kadardı bunlar. Tek bir telefon, onun rutin hayatını bozabilecek miydi? Yoksa Pelin o telefonun gelme sebebini görmezden gelerek rutin hayatına devam mı edecekti? * argo vardır. dikkate alarak başlayın, havlayacaksanız defolun. *

Kızın gerçek ailesini aradığı gerçek ailem kitabı işte.

Yalan, dudaklarda masum bir gülümseme gibi büyüdü; ihanet, en güvendiği ellerden sessizce sızdı. Kin, kalbinin duvarlarına siyah bir sarmaşık gibi dolandı; nefret, her köşede biraz daha kök saldı. Visal sustu, çünkü bazı gerçekler dile geldiğinde değil, insanın içinde çürüdüğünde öldürürdü. Gecenin gölgesi yüzüne vurdu, geçmişin bütün günahları birer birer karşısına dikildi. Affetmek için çok fazla yara, unutmak için çok fazla ihanet vardı. Ve o gece Visal anladı; bazı insanlar kalbine girmezdi, yalnızca orada bıraktıkları yıkımla hatırlanırdı. Kurgunun bütün hakları bana aittir,en ufak çalıntı da gerekli işlemler başlatılacaktır.