Story cover for İnfernum by afrodinet
İnfernum
  • WpView
    Reads 60,638
  • WpVote
    Votes 1,608
  • WpPart
    Parts 3
  • WpView
    Reads 60,638
  • WpVote
    Votes 1,608
  • WpPart
    Parts 3
Ongoing, First published May 28, 2018
Mature
Elif, sıradan bir genç kızdı. Her şeyiyle sıradandı. Kabusları hariç. Övülecek bir güzelliği, vücudu ya da arkadaş ortamı yoktu fakat bir anda kendini başka bir boyutta  bulduğunda aslında pek de sıradan biri olmadığını fark etmişti. Başka bir bedendeydi, etrafı iblislerle çevriliydi ve bulunduğu bedenin hafızasında ki anılar, imkansız bir aşkı arzulamasına sebep oluyordu ve kimi zaman gördüklerinden ürküyordu.

Bu bir kahramanlık ya da savaş hikayesi değildi. Bu, sevda için imkansızı olduranların hikayesiydi. Peki, Elif tam olarak bu hikayenin neresindeydi?
All Rights Reserved
Sign up to add İnfernum to your library and receive updates
or
Content Guidelines
You may also like
Başka evrende by ftmhdv_
21 parts Ongoing
"Bir gün kendini okuduğu kitabın içinde bulan bir kızın hikayesi...📚🤫" --- Yüzünde hiçbir ifade yoktu. Ne öfke, ne şaşkınlık, ne de merhamet... Sadece boşluk. Sanki gözlerimin içine bakarken bile beni görmüyordu. Yoksa tam tersi... içimi tamamen okuyordu. Acaba aklından ne geçiyordu? Düşünceleri benimkiler kadar karışık mıydı, yoksa içinde buz gibi bir soğukluk mu vardı? Bilmek istedim... ama bir yandan da öğrenmekten korktum. "Ne oldu, artık kaçmayacak mısın?" dedi, sesi alaycı bir merhametle doluydu. Dudaklarının kenarında küçümseyici bir gülümseme vardı, ama gözleri... Gözleri buz gibi soğuktu. "Hadi, durma. Koşmaya devam et." Sesi yumuşaktı ama içinde tehdit saklıydı. "Seni bulamayacağımı mı sandın?" Bu sefer sesinde alay yoktu. Ciddiydi. Beni gerçekten bulacağına başından beri emindi. "Demek pes ediyorsun." Hayır... Pes etmeyecektim! Durmayacaktım! Bedenimi saran korkuya aldırmadan hızla arkamı döndüm ve koşmaya başladım. Ayaklarımın altındaki zemini hissetmiyordum artık. Ne acıyı hissediyordum, ne soğuğu. Tek bir şey vardı içimde: Korku. Sessizlik içimi kemiriyordu. O yüzden... Dayanamadım.Başımı çevirdim.Orada değildi.Adımlarım yavaşladı. Göğsüm hızla inip kalkıyordu ama bir anlığına, sanki kurtulmuşum gibi hissettim.Sonra...Birine çarptım. Beni aniden kavrayıp sırtına attığında, onun Victor olduğunu fark ettim.Kendimi, rüzgârda savrulan bir yaprak gibi çaresiz ve kaybolmuş hissettim.Kollarım havada savrulurken, çırpınıyor, ama bir türlü kurtulamıyordum...
~MORTHAL~ by __krdlen_
19 parts Ongoing Mature
𝘙𝘰𝘴𝘦𝘭𝘺𝘯 𝘔𝘰𝘳𝘵𝘩𝘢𝘭, 𝘰𝘬𝘶𝘭 𝘨𝘦𝘻𝘪𝘴𝘪𝘯𝘥𝘦 𝘰𝘵𝘶𝘳𝘥𝘶𝘨̆𝘶 𝘵𝘢𝘩𝘵 𝘴𝘢𝘺𝘦𝘴𝘪𝘯𝘥𝘦 𝘬𝘦𝘯𝘥𝘪𝘯𝘪 𝘣𝘪𝘳 𝘢𝘯𝘥𝘢 𝘣𝘪𝘯𝘭𝘦𝘳𝘤𝘦 𝘺ı𝘭 𝘰̈𝘯𝘤𝘦𝘴𝘪𝘯𝘥𝘦 𝘣𝘶𝘭𝘶𝘳. 𝘖𝘳𝘮𝘢𝘯𝘭𝘢𝘳𝘥𝘢, 𝘬𝘰̈𝘺𝘭𝘦𝘳𝘥𝘦 𝘷𝘦 𝘴𝘢𝘳𝘢𝘺𝘥𝘢 𝘺𝘢𝘴̧𝘢𝘯𝘢𝘯 𝘰𝘭𝘢𝘺𝘭𝘢𝘳 𝘰𝘯𝘶 𝘣𝘶̈𝘺𝘶̈𝘬 𝘣𝘪𝘳 𝘭𝘢𝘯𝘦𝘵𝘪𝘯 𝘮𝘦𝘳𝘬𝘦𝘻𝘪𝘯𝘦 𝘴𝘶̈𝘳𝘶̈𝘬𝘭𝘦𝘳. 𝘬𝘳𝘢𝘭ı𝘯 𝘢𝘤ı 𝘥𝘰𝘭𝘶 𝘨𝘦𝘤𝘦𝘭𝘦𝘳𝘪, 𝘬𝘳𝘢𝘭𝘭ı𝘨̆ı 𝘣𝘪𝘳𝘣𝘪𝘳𝘪𝘯𝘦 𝘣𝘢𝘨̆𝘭𝘢𝘺𝘢𝘯 𝘭𝘢𝘯𝘦𝘵 𝘷𝘦 𝘩𝘢𝘭𝘬ı𝘯 𝘤̧𝘦𝘬𝘵𝘪𝘨̆𝘪 𝘴ı𝘬ı𝘯𝘵ı𝘭𝘢𝘳... 𝘏𝘦𝘱𝘴𝘪 𝘙𝘰𝘴𝘦𝘭𝘺𝘯'𝘪𝘯 𝘬𝘢𝘯ı𝘺𝘭𝘢 𝘴𝘰𝘯 𝘣𝘶𝘭𝘢𝘤𝘢𝘬𝘵ı𝘳. 𝘒𝘦𝘯𝘥𝘪 𝘨𝘦𝘤̧𝘮𝘪𝘴̧𝘪𝘯𝘪, 𝘴𝘰𝘺𝘶𝘯𝘶 𝘷𝘦 𝘨𝘶̈𝘤̧𝘭𝘦𝘳𝘪𝘯𝘪 𝘬𝘦𝘴̧𝘧𝘦𝘥𝘦𝘳𝘬𝘦𝘯, 𝘢𝘴̧𝘬 𝘷𝘦 𝘪𝘩𝘢𝘯𝘦𝘵 𝘢𝘳𝘢𝘴ı𝘯𝘥𝘢 𝘣𝘪𝘳 𝘴𝘦𝘤̧𝘪𝘮 𝘺𝘢𝘱𝘮𝘢𝘬 𝘻𝘰𝘳𝘶𝘯𝘥𝘢 𝘬𝘢𝘭ı𝘳... 𝘣𝘶̈𝘺𝘶̈𝘭𝘦𝘳 𝘴𝘰𝘯𝘢 𝘦𝘳𝘦𝘤𝘦𝘬𝘵𝘪𝘳... 𝘒𝘳𝘢𝘭𝘭ı𝘬𝘭𝘢𝘳 𝘺𝘦𝘯𝘪𝘥𝘦𝘯 𝘥𝘰𝘨̆𝘢𝘤𝘢𝘬 𝘢𝘮𝘢 𝘩𝘦𝘳𝘬𝘦𝘴𝘪𝘯 𝘩𝘢𝘺𝘢𝘵ı 𝘴𝘰𝘯𝘴𝘶𝘻𝘢 𝘥𝘦𝘬 𝘥𝘦𝘨̆𝘪𝘴̧𝘦𝘤𝘦𝘬.
You may also like
Slide 1 of 10
Başka evrende cover
Romanın Kötü Kadını Oldum cover
SU TANRISININ GELİNİ (Kitap Oldu) cover
Gri ve Kırmızı cover
Beni Sen Çağırdın ( Final Yaptı) cover
KİBİR KRALİÇESİ (Tamamlandı) cover
~MORTHAL~ cover
ŞAFAĞIN GARDİYANLARI cover
 Sonu Kötü Biten Yan Karakter Oldum!  cover
HAYALDİ *Gerçek Oldu* cover

Başka evrende

21 parts Ongoing

"Bir gün kendini okuduğu kitabın içinde bulan bir kızın hikayesi...📚🤫" --- Yüzünde hiçbir ifade yoktu. Ne öfke, ne şaşkınlık, ne de merhamet... Sadece boşluk. Sanki gözlerimin içine bakarken bile beni görmüyordu. Yoksa tam tersi... içimi tamamen okuyordu. Acaba aklından ne geçiyordu? Düşünceleri benimkiler kadar karışık mıydı, yoksa içinde buz gibi bir soğukluk mu vardı? Bilmek istedim... ama bir yandan da öğrenmekten korktum. "Ne oldu, artık kaçmayacak mısın?" dedi, sesi alaycı bir merhametle doluydu. Dudaklarının kenarında küçümseyici bir gülümseme vardı, ama gözleri... Gözleri buz gibi soğuktu. "Hadi, durma. Koşmaya devam et." Sesi yumuşaktı ama içinde tehdit saklıydı. "Seni bulamayacağımı mı sandın?" Bu sefer sesinde alay yoktu. Ciddiydi. Beni gerçekten bulacağına başından beri emindi. "Demek pes ediyorsun." Hayır... Pes etmeyecektim! Durmayacaktım! Bedenimi saran korkuya aldırmadan hızla arkamı döndüm ve koşmaya başladım. Ayaklarımın altındaki zemini hissetmiyordum artık. Ne acıyı hissediyordum, ne soğuğu. Tek bir şey vardı içimde: Korku. Sessizlik içimi kemiriyordu. O yüzden... Dayanamadım.Başımı çevirdim.Orada değildi.Adımlarım yavaşladı. Göğsüm hızla inip kalkıyordu ama bir anlığına, sanki kurtulmuşum gibi hissettim.Sonra...Birine çarptım. Beni aniden kavrayıp sırtına attığında, onun Victor olduğunu fark ettim.Kendimi, rüzgârda savrulan bir yaprak gibi çaresiz ve kaybolmuş hissettim.Kollarım havada savrulurken, çırpınıyor, ama bir türlü kurtulamıyordum...