«Μαμά,που είναι ο μπαμπάς;»
Ρώτησα μόλις επτά ετών την μητέρα μου, η οποία ήταν περιτριυρισμένη από μια λίμνη δακρύων. Ήταν η πρώτη νύχτα που θα περνούσαν χώρια από την νύχτα του γάμου τους και να που η πρώτη θα ήταν και η οριστική. Αλλά πού να το καταλάβει αυτό ένα κοριτσάκι με ελλάχιστη εμπειρία στην ζωή;
«Δεν ξέρω μωρό μου, θα λείψει για λίγο καιρό.»
Είπε η μητέρα μου προσπαθώντας να κρατήσει σταθερή την φωνή της. Η μαμάκα ήταν πολύ δυνατή. Ειδικά μπροστά μου. Πάντα προσπαθούσε να κρύψει τις αδυναμίες της από εμένα, για να μην την δω να λυγίζει. Και πράματι μέχρι εκείνη την ημέρα δεν την είχα ξαναδεί να κλαίει και αυτό ήταν που με τρόμαξε τόσο.
«Σ'αγαπάω μαμάκα, μην κλαίς!»
Της είπα και της έσφιξα το χέρι με δύναμη. Με όση δύναμη μπορούσε να της σφίξει το χέρι ένα επτάχρονο. Με κοίταξε βαθυά στα μάτια βουρκωμένη ψυθιρίζοντας την λέξη «Συγνώμη» και με πήρε στην αγκαλιά της σφίγκοντας με ανάμεσα στα τρεμάμενα χέρια της.
YOU ARE READING
Catch me/ Πιάσε με
FanfictionΗ Λιβ από τα παιδικά της χρόνια δεν έχει και τις καλύτερες εμπειρίες. Μετά από διάφορα γεγονότα νιώθει απομακρυσμένη και απομονωμένη από όλους και από όλα. Νιώθει ότι ποτέ δεν θα δεχθεί την αγάπη που στερήθηκε και αυτό την κάνει δύσπιστη για την ύπα...
