தன்னைச் சுற்றிலும் இருக்கும் வித்தியாசமான அடர்ந்த மரங்களை, சந்தேகப் பார்வையில் பார்த்தபடி அவ்வனத்தின் வழியே பொடிநடையாக நடந்துக் கொண்டிருந்தான் அபி. இவ்வளவு அடர்த்தியான வனத்தில் மனித நடமாட்டம் இருக்காது என்னும் ஒருவித குருட்டு நம்பிக்கையினாலும்.. மேலும், விலங்கினத்தால் தீராவிற்கு ஒருபோதும் தீங்கு நேராது என்பதாலும் அவன் பெரிதாக அலட்டிக்கொல்லாமல் அவளை அவள் போக்கிற்கே விட்டுவிட்டு பொறுமையாக நடந்துக் கொண்டிருந்தான்.
இது தங்களின் வனதேசம் அல்ல என்பதை அவனால் நிச்சயமாகக் கூற முடியும். இருப்பினும், தீராவிற்கு வனதேசமே புதிதுதான் என்னும் பட்சதில் இது எந்த வனம்? அவளால் எப்படி இவ்விடத்தை மனக்கண்ணில் நினைத்துக்கொண்டு மாய வாயிலை உருவாக்க முடிந்தது? முன்பின் தெரியாத இடம் மனதினுள் உதிக்காது என்கையில் இவ்விடம் எப்படி அவள் மனதில் உதித்தது? ஒருவேளை, இது அவளின் கற்பனையா? கற்பனையெனில், கற்பனையான ஒரு இடம் எப்படி நிஜத்தில் வந்தது? என்னும் பல கேள்விகளுடன் தீராவை தேடிக்கொண்டே அபி நடந்துக் கொண்டிருக்க.. அவன் செல்லும் வழி நெடுகிலும், மாயங்கள் உபயோகித்ததற்கான மந்திரச் சுவடுகள் மினிமினுப்பாகத் தரையில் சிந்திக்கிடந்தது.
"ஹ்ம்ம்.. இவள் எத்தனை முறைதான் மாயவாயிலைத் திறந்தாளோ? எவ்வளவு சுட்டித்தனம்", வாய்விட்டுப் புலம்பிக்கொண்டே தலையில் கைவைத்துக் கொண்டவனுக்கு தீராவின் தளிர் நடையின் கொலுசொலி செவியை அடைய.. ஒலி வரும் திசை நோக்கிச் செவியைக் கூர்மையாக்கிய அபி, அடுத்தநொடியே அத்திசையை நோக்கி வேகமெடுத்தான். சரியாக தீரா இருக்கும் இடத்தை அபி அடைந்தநொடி, அவளின் உயரத்திற்கு ஒரு மாய வாயிலினை உருவாக்கி, குடுகுடுவென அதனுள் ஓடிவிட்டாள் தீரா.
"இவளை", கடுகடுத்துகொண்டே அந்த வாயிலை நோக்கிச் சென்ற அபி, அதனுள் நுழைய முற்பட்ட அதேநேரம், தீராவின் பயமில்லா அலரலுடன் சேர்ந்துக் கேட்ட புதியக் குரலால், மாய வாயிலைக் கடந்து மறுபுறம் செல்லாமல் அப்படியே நின்றுவிட்டான் அபி.
