Her [On-going]

Prologue

"Excuse me!!" Panay ang sigaw ko para tumigil ka.

Napakalaki mo naman kasing humakbang! What can you expect sa long firm legs mo-- ano daw?

Napatakbo ako nang makita kong binuksan mo na ang pinto ng sasakyan. Kailangan ko 'to maihabol-- pero as if naman, gusto ko lang naman talagang makausap ka.

Medyo nahingal pa ako nang makaabot ako sa likod mo.

"Excuse me,"

Ew, saan nanggaling 'yon? My voice became squeaky. Kadiri naman oh! Hindi ko alam kung saan nanggaling 'yon pero I know na sa mga mahalagang oras tulad ngayon, dapat hindi ito lumalabas!

Kinakabit ko ang iyong likod nang hindi ako mo tingnan at nang humarap ka sakin, para akong nanliit. I look like an elf beside you. As in, dwende.

Kita kong nakasabit ang earphones sa collar ng polo mo. Your hair is slightly disheveled, the usual. Ang cute mo tingnan, I squealed in my mind.

What more can I expect from you than a messy hair? Naalala ko pa na sabi ng kaibigan ko na sa ayos palang ng buhok mo ay makikita na loyal ka. You did gave justice to that.

"Uhm, pinapabigay," I said in a small voice. Inabot ko ito. Kinuha mo ito at tinalikuran ako. Para akong tanga na nakatayo lang room.

"Salamat," sabi mo, na parang you were forced to say that.

Tinalikuran kita. Mariin ko na ipinikit ang mga mata ko at huminga ng malalim.

Nakakaasar. Nakakaasar talaga! That's the closest interaction I could get and that 'thank you' was without doubt forced or whatever. Wala talaga akong pag-asa. Walang wala na!

--

28/01/16