Καρδιές Σε Σύγκρουση

TWO.

Ευτυχώς, το μάθημα της Φυσικής κύλησε γρήγορα. Μάζεψα τα πράγματά μου και, αφού άφησα στο θρανίο τα βιβλία για την επόμενη ώρα, βγήκα από την τάξη και κατευθύνθηκα προς το κυλικείο. Η ουρά, όπως πάντα, μεγάλη. Μαθητές μισοκοιμισμένοι και ανυπόμονοι, περίμεναν για το καθιερωμένο τους πρωινό. Αποφάσισα να μην περιμένω και γύρισα προς το παγκάκι όπου συνήθως καθόμασταν με την Αμέλια.

– «Να μαντέψω... είχε πάλι χαμό στο κυλικείο;» με ρώτησε γελώντας.

– «Ναι, και πεινάω απελπισμένα!» της είπα με γκρίνια, κι έπειτα γελάσαμε.

– «Λοιπόν... σε ενόχλησε καθόλου σήμερα ο... ξέρεις ποιος;» Η φωνή της έγινε αμέσως πιο σοβαρή.

Το χαμόγελό μου έσβησε. Τον είδα μόλις τότε, να μπαίνει στο κυλικείο μαζί με τους φίλους του. Γελούσαν δυνατά, όπως πάντα, και πήραν θέση στο γνωστό τραπέζι. Λίγο αργότερα, μια παρέα κοριτσιών μαζεύτηκε γύρω τους. Μια κάθισε στα γόνατά του, ενώ οι υπόλοιπες φλέρταραν τους άλλους. Γύρισα το βλέμμα μου αλλού, με δυσφορία.

– «Ναι, με πείραξε. Αλλά δεν έχει νόημα να το συζητάμε. Πάντα το ίδιο σενάριο. Δεν αλλάζει, κι ούτε πρόκειται», της είπα με μισή καρδιά. Μόλις είδα πως είχε αδειάσει λίγο η ουρά στο κυλικείο, σηκώθηκα. Ώρα για το πολυπόθητο κουλούρι.

Λίγα βήματα πριν φτάσω στον πάγκο, μπήκε μπροστά μου ο Άρης. Σοβαρά τώρα; Δεν τον περίμενα – νόμιζα πως ήταν απασχολημένος με τη «Μις Υπερβολή» στην αγκαλιά του. Αλλά όχι. Αυτός, όποτε με βλέπει, λες και ξεχνάει τους πάντες. Μόνο να με βασανίζει θυμάται.

– «Πού πας έτσι;» με ρώτησε με εκείνο το γνωστό του ειρωνικό χαμόγελο.

– «Π-πουθενά», τραύλισα. Πάντα μου συμβαίνει όταν βρίσκομαι κοντά του. Λες και μπλοκάρει το μυαλό μου.

– «Α, το φρικιό πεινάει! Πόσο πρωτότυπο...» είπε, γελώντας δυνατά.

– «Σε παρακαλώ... άφησέ με», του είπα σιγανά.

Το πρόσωπό του σκοτείνιασε. Με άρπαξε από το μπράτσο και το έσφιξε.

– «Με παρακαλάς; Αλήθεια τώρα; Και αν δεν το κάνω, τι θα γίνει;» Ο τόνος του είχε σκληρύνει.

– «Τι εννοείς...;» κατάφερα να πω.

– «Αν δεν σε αφήσω, τι θα μου κάνεις; Μπορείς να με σταματήσεις;» συνέχισε, πάντα ειρωνικός. Έπειτα, άφησε απότομα το μπράτσο μου. «Εντάξει, θα σου κάνω τη χάρη. Δεν σκοπεύω να χαλάω τον χρόνο μου με άτομα σαν εσένα. Μου τη δίνει όταν κάποιος μου σηκώνει κεφάλι.»