Minik bir alıntı ile karşınızdayım.
***
"Bars..." diye fısıldadı Efnan, bilincini kaybetmeden hemen önceki son kırıntıyla.
"Efendim avukat?"
"Hiç geçmeyecek, değil mi?"
Bars, nasırlı elini uzatıp kızın yanağındaki kurumuş gözyaşı izini usulca sildi. Bakışlarında, dışarıda sökülen şafaktan bile daha karanlık bir yemin vardı.
"Geçmeyecek," dedi Bars dürüstçe. "Ama bunun bedelini ödeteceğiz. Şimdi uyu."
"Uyumak istemiyorum." diye mırıldandı. "Uyursam yine doktorun söylediklerini görüyorum."
"Aşacaksın." diyerek derin nefes aldı Bars. "Zor ama aşacaksın."
"Teşekkür ederim." diyerek kirpiklerinin altından baktı Efnan. "Yine her zamanki beni kurtarmaya geldiğin için teşekkür ederim."
Efnan derin bir iç çekerek gözlerini kapattı ve ilacın sunduğu o ağır, acısız karanlığa teslim oldu.
Bars ise Efnan'ın uyuyan yüzüne bakarak derin nefes aldı. Ekibinde olan birini korumayamıştı.
Efnan’ı bu cehennemin ortasına sürükleyen, onun sınırlarını doğru çizememesiydi.
Kurtaramamıştı.
Bu kez olmamıştı.
Oğuz’un hamlesini öngörememiş, gardını düşürmüş ve en sonunda ekibinden birinin tamamen parçalanmasına göz yummuştu.Hastanedeki o kelepçeler, atılan o yanlış dikişler ve şimdi bu odada yankılanan sessizlik... Hepsi Bars’ın göğsüne basılan kızgın bir mühür gibiydi.
Perdenin kenarını sertçe geriye çekip dışarıdaki gri şafağa baktı. Ormanın üzerini kaplayan sis, içindeki öfkeyi bastırmaya yetmiyordu. Bunun tek sorumlusu, ipin ucunu kaçıran kendisiydi.
Arkasını dönüp yatakta kıvranan kıza son bir kez baktı. Dudaklarından dökülecek hiçbir tatlı söz bu gerçeği değiştirmeyecekti. Bars için bu saatten sonra tek bir kural vardı: Acımak yoktu, ölüm vardı.
