Anaannemin evine ilk gelişimde 4-5 yaşlarındaydım. Evde bir huzur bir güzellik hissediliyordu o vakit , dayım ve iki evladı da var ikisi de benden büyük ablam abim gibiler hani o kuş cıvıltıları çocuk gülüş sesleri ve parlak güneşin sıcacık hissiyatı olur ya filmlerde tıpkı o kesitler gibiydi.
Aradan yıllar geçti şuan 21 yaşındayım ve ilk defa doğru düzgün çocukluğum dışında buradaki komşuları gördüm.. Nenemin komşuları vardı yakın tanıdıklardı şimdi ise birçoğu nenem ve dayım gibi bu dünyadan göçüp gittiler...Bir amca vardı mesela birkaç adım ötede müstakil evlerinde oturuyorlardı çok çalışkan bir adamdı domates eker meyvelere bakar sulardı. Bazen o keyifli haliyle neneme de domates filan getirirdi. O adam da geçen sene göçüp gitti.
Şimdi ise hiçbiri yok o kuş sesleri huzuru andıran güneş gitmiş de o mutluluk sonrası grimsi efekt gelmiş gibi. Nenem evde değil mesela, dayım kestane ve mandalinalar alıp kapıyı açmayacak veya şuan amcanın bahçesinde ekili tek bir domates bile yok... Diğer çok tatlı bir amca daha vardı o da neneme çokça saygı duyar sayardı gerçekten çok adil bir insandı ve geçen senelerde o da vefat etti.. garip geliyor çocukluğumun bir dönemi bu mahallede geçti ve şuanki hali bana gerçekten dünyanın ne kadar da yalan olduğunu hatırlatıyor dilerim ki ruhları şad olsun.
Ve en çok da şunu fark ettim fırsat varken yaşamın ,sağlığın ve gençliğin kıymetini bilmek gerekli. Bir iki günlük sorunlara problemlere odaklanarak hayatı insan kendine zehretmemeli, gönlünce yaşamalı kesinlikle.
