Just a thought of mine.
Είναι τόσο ξεκαρδιστικό το γεγονός ότι την μια στιγμή βρίσκομαι νοητά στην Ισπανία, γράφοντας για την μάχη της επικρατείας, την αδρεναλίνη και για έναν καταστροφικό έρωτα με κύρια σπονδυλική του στήλη τον ιππόδρομο, μέχρι να μεταφερθώ σε 0.01 δευτερόλεπτα στον 9ο αιώνα στο Αββασιδικό Χαλιφάτο όπου ξαφνικά εμπλέκονται πολέμαρχοι, ξίφοι, μυστικά της αυλής και το "Arabian nights" να ακούγεται στο βάθος σαν μουσική υπόκρουση.
Δεν ξέρω για εσάς, η αντίθεση αυτή όμως προσωπικά με κάνει να γελάω.