Merhaba. Öncelikle rahatsızlık verdiğim için özür dilerim. Biraz konuşup gideceğim. Merak etmeyin şişirmem kafanızı
Ben Arel 17 yaşındayım. Kötü bir gençliğim, hayal olarak kalmış hayallerim var. Nereye gidersem yarım kaldım, nereye gidersem diğer yarımı bulamadım. Girdiğim ortamlar, tanıştığım kişiler asla içimdeki o boşluğu tamamlayamadı. Belki ben hep yarımdım. Suçu bir kişide arayamam ya da kendimi suçlu göremem ama belki hayatım farklı olsaydı daha iyi biri olabilirdim. Acımı paylaşmak istiyorum çünkü benim canımı yakan şeylerin birilerini incitmesini istiyorum. Gelelim Arel'in küçüklüğüne.
4 yaşında babamdan ilk dayağımı yedim. Annesinden kalma vazoyu kırdığım için. (Asla unutmam hala kinliyim o vazoya)
11 yaşımda annem gözümün önünde kendini astı. Hamile olduğunu bile bile. Ben ise sadece bacaklarına sarılıp ağladım. Gücüm yetmedi onu o ipten çekip çıkarmaya. Onu da affetmeyeceğim çünkü bu hale gelmemin en büyük sebebi o. Yinede seni seviyorum anne.
14 yaşım berbattı. Ama onu anlatmak istemiyorum.
16 yaşımda babam sevgili yaptı. Hatta geçenlerde nişanı oldu. Bide kadın hamile. Abi olacakmışımm sjsjsjs. Abi olmak istemiyorum. Çünkü bem zaten abiyim. Her ne kadar kardeşim yaşamıyor olsa da.
17im. Yıllarımın en çürüğü. Yine girdiğin bir ortamdan kovuldun. Yine insanların gazabına uğradın. Yine herkese güvenip derdini anlattın. Yine o yaralarından vuruldun. Peki sonuç ne? Sen fazla alınganmışsın. Burası güzeldi. Her şey için teşekkür ederim. Kimi beni bir abi olarak gördü. Kimiside dost. Tabi gerçekte böyle düşünmediğinizi biliyorum. Sadece bir kullanıcı. Şimdi o kullanıcı veda mektubunu yakıyor. İyi günler. Hoş kalın. Hoşca kalın.
