Chapter-7

3.5K 344 64
                                    

Unicode
~~~~~~~~

မှောင်နေတဲ့အခန်းတစ်ခုထဲမှာ ဧကရာဇ်မောင်ချုပ်နှောင်ခံထားရပြီး ကိုယ်ပေါ်ကဒါဏ်ရာတွေက တစ်စစ်စစ်နာကျင်နေသည် ။ သူ့ကိုဘယ်သူမှမလိုအပ်တော့လို့ ချောင်ထဲမှာပြစ်ထားခံလိုက်ရသလိုပင် ။ သူ့ရဲ့သခင်လေးက သူကိုအမှောင်ထုထဲမှာ ပိတ်လှောင်ထားခဲ့သည် ။

" ကျွန်တော့ကိုကယ်ပါ "

ဧကရာဇ်မောင်ငိုကာအကူအညီတောင်းနေပေမဲ့ ဘယ်သူမှပေါ်မလာခဲ့ပေ ။ အချိန်အကြာကြီး ကြောက်ရွံ့စွာ အမှောင်ထဲမှာ နေနေခဲ့ရ၍ မေ့မြောသွားလေသည် ။

ဧကရာဇ်နိုးထလာတော့ အဖြူရောင်လိုက်ကာတွေကာစီးထားတဲ့ ဆေးရုံခန်းတစ်ခုအတွင်းရောက်နေသည် ။ ဧကရာဇ်ရဲ့လက်တွေကို တင်းကြပ်စွာဆုတ်ကိုင်ထားလျှက် ဧကရာဇ်ရဲ့အမေက အနားမှာရှိနေပြီး ဝမ်းနည်းတဲ့မျက်ဝန်းတွေနဲ့ကြည့်နေသည် ။

" မေမေတောင်းပန်ပါတယ်သားလေးရယ် … တကယ်တော့လေ သားလေးကိုမေမေပြန်ခေါ်ချင်ပေမဲ့ သခင်ကြီးကမေမေ့ကို ဖိအားတွေပေးနေတယ် … သားလေးသာ သခင်လေးအနားမှာမရှိရင် မေမေတို့လုပ်ငန်းအခက်တွေ့ရမှာ "

" သားသူ့ဆီပြန်မသွားချင်ဘူး "

" သွားလိုက်ပါသားလေးရယ် … မဟုတ်ရင် မေမေတို့ ဒုက္ခရောက်ရမှာ "

မောင့်မျက်ဝန်းထဲကမျက်ရည်တွေစီးကျလာသည် ။ သူနာကျင်တာထက် မိခင်နာကျင်မှာကိုပိုကြောက်သည် ။ မောင့်မေမေက ရပ်ကွက်ငယ်လေးထဲကအိမ်ငယ်လေးတစ်လုံးမှာနေပြီး မောင်လူဖြစ်လာဖို့ကို ခက်ခက်ခဲခဲနဲ့မွေးဖွားခဲ့ရသည် ။ မောင် ၃ နှစ်အရွယ်မှာ ကြီးမားတဲ့အိမ်ကြီးထံရောက်ရှိခဲ့ပြီး ချမ်းချမ်းသာသာနေခဲ့ရပေမဲ့ ပျော်ရွှင်မှုမရရှိခဲ့ပေ ။

မယားငယ်ရဲ့သားဆိုတဲ့ ရက်စက်တဲ့စကားလုံးတွေနဲ့အတူ နှိပ်ဆက်ခံခဲ့ရသည် ။ မောင်ငယ်ငယ်ကအမြဲအမှောင်ခန်းထဲမှာအပိတ်ခံထားရပြီး ရိုက်နှပ်ခံခဲ့ရ၍အလွန်ပိန်လှီကာ အမြဲဖြားနာတတ်သည် ။ မောင်နိုးထလာတိုင်း မေမေကငိုယိုပြီး မောင်အားအဖော်ပြုပေးသည် ။ ဒါကြောင့်မောင့်ဘဝမှာ မောင့်အပေါ်အကောင်းဆုံးလူက မောင့်မေမေတစ်ယောက်သာရှိခဲ့သည် ။ မေမေ့ကြောင့်သာမဟုတ်လျှင် မောင် ထိုလှောင်အိမ်လိုနေရာမျိုးကိုပြန်သွားခဲ့မည်မဟုတ်ခြေ ။

ပုန်းကွယ်နေသောချစ်ချင်းတရား ' ကုမုဒြာ ' ( Myanmar OC ) 🚨🔞🚨Where stories live. Discover now